Contractiliteit.

Contractiliteit is de mogelijkheid van het myocard onafhankelijk van de effecten van preload en afterload te contraheren. Contractiliteit is niet direct meetbaar, maar het is duidelijk dat deze zeer belangrijk is. Een indicatie van de  contractiliteit is de ejectie fractie. De normale ejectie fractie is 65-75%. Preload/Afterload kunnen contractiliteit verhogen/verlagen Een verhoging van de contractiliteit zullen contractie kracht, slagvolume, MVO2 en geleverde  O2 aan de ventrikels verhogen. Vraag/aanbod ratio van het myocard wordt daardoor ook verbeterd.

Left Ventricular Stroke Work Index (LVSWI) is een andere index van de contractiliteit. Het mag gezien worden als een indicatie van het functioneren van de linker ventrikel. Het is de inspanning die nodig is om het bloed van de linker ventrikel met iedere hartslag tegen de weerstand van de aorta te verplaatsen.

De formule om de LVSWI te berekenen:

(MAP – PCWP) x SVI x 0.0136

SVI (Stroke Volume Index) wordt uitgedrukt in ml/m2 per slag.

Normale waarde van de LVSWI zit tussen 38 tot 80g/m2 per beat. Bij gebruik van IAB stijgt LVSWI en krijg je een verbetering in de starling curve. (hoger en naar links).

Contractiliteit of de inotropie van het hart wordt gedefinieerd als de kracht en snelheid van de ventriculaire contractie en is afhankelijk van de preload, afterload en hartfrequentie.

De term refereert aan de kracht van de contractie en de hoeveelheid cardiale spier dat samentrekt en dat optreedt bij een gegeven spiervezel lengte (preload) tegen een gegeven afterload. Een vergroting van de spiervezellengte staat voor een vergroting van de uitrekking of preload. Bij een normale contractiliteit, geeft een verhoging van de einddiastolische spiervezel lengte een verhoging van het slagvolume. Als de contractiliteit verhoogd is, stijgt het slagvolume bij dezelfde spiervezellengte (preload). Bij een gegeven einddiastolische volume en mate van perifeer vasculaire weerstand, als de contractiliteit stijgt, stijgt ook het slagvolume met als gevolg hiervan stijgt ook de ejectiefractie. Linker ventrikel stroke work stijgt niet evenveel als gebeurt bij een normale contractiliteit wanneer de einddiastolische spiervezel lengte groter wordt (preload). Bij een verminderde contractiliteit, moet de preload hoger worden om het slagvolume te onderhouden. De ejectie fractie, de ratio slagvolume LVEDV, wordt gebruikt als klinische meting van de contractiliteit. Bij een normale contractiliteit is de cardiac output meer afhankelijk van de preload en afterload dan van de contractiliteit van het myocard. Dus bij gezonde mensen geeft een verhoging van de contractiliteit niet noodzakelijkerwijs een verhoging van de cardiac output. In tegenstelling hierop zal bij een verminderde contractiliteit en verhoging van de contractiliteit een hogere cardiac output geven. De termen contractiliteit en myocard functie dragen vaak bij aan de verwarring als we de cardiale fysiologie bezien. Myocard functie is een optelsom van preload, afterload, contractiliteit en hartfrequentie, en is gewoonlijk gemeten als de cardiac output. Contractiliteit is slechts een component van de myocard functie. Alhoewel contractiliteit niet direct gemeten kan worden is het met inotropica wel te verbeteren. Verhoging van de contractiliteit kan de cardiale functie verbeteren, maar inotropica verhogen ook de hartfrequentie en daarmee de zuurstofconsumptie van het hart, wat levensbedreigende ventriculaire ritmestoornissen kan veroorzaken.